Pielęgniarka weszła do pokoju i natychmiast wyczuła napięcie. Poprosiła Lindę, żeby wyszła. Linda, wychodząc, zaśmiała się gorzko, mamrocząc: „Ludzie są teraz zbyt wrażliwi”.
W chwili, gdy drzwi się zamknęły, osunęłam się. Płakałam tak mocno, że ledwo mogłam oddychać. Ethan siedział obok mnie, trzymając mnie za rękę i przepraszając bez przerwy, ale nie mogłam przestać słyszeć głosu Lindy: „To weź jeszcze jedną”.
Tego wieczoru, po wypisaniu ze szpitala, Ethan w milczeniu odwiózł mnie do domu. Myślałam, że najgorsze już za mną. Myślałam, że mogę zamknąć drzwi, wpełznąć do łóżka i popłakać się w spokoju.
Ale kiedy dotarliśmy na podjazd, samochód Lindy już tam był.
A w moim domu drzwi do sypialni były otwarte.
Więcej na następnej stronie.
