Zaczęła doprawiać ich wieczorny rosół. Zaczęło się od Thomasa, który wspomniał o dziewczynie w mieście – siostrzenicy Sarah Whitmore. Tej nocy, po zupie, Thomas poczuł, że jego kończyny robią się jak z ołowiu. Matka siedziała przy jego łóżku i głaskała go po włosach z przerażającą czułością.
„Świat zewnętrzny chce cię wykrwawić, mój lwie” – mruknęła. „Ale ja zbudowałam dla ciebie ogród. Miejsce, w którym nazwisko McKenna nigdy nie umrze”.
Kiedy Thomas się obudził, znajdował się w „Oborze Hodowlanej” – konstrukcji, którą Silas zbudował dla koni, a którą teraz przerobił na wzmocnione listwy i ciężkie kłódki. Jego kostki były przykute do belek nośnych tymi samymi łańcuchami, które Hayes sprzedał swojej matce.
Horror farmy McKenna nie był nagłą eksplozją, lecz powolnym, duszącym rozkładem. Przez następne pięć lat każdy syn podążał za Thomasem do stodoły. Logika Delilah była pokrętną mozaiką zniekształconych pism i kazirodczej obsesji. Wierzyła, że aby zachować „czystość” rodziny, musi być jedynym źródłem ich dziedzictwa. Nie sprowadzała kobiet do stodoły; sprowadzała siebie, a później dziewczęta, które „adoptowała” z mijanych obozowisk wędrowców lub z ubogich obrzeży hrabstwa – nieszczęśnice, których nigdy więcej nie widziano, a ich głosy ginęły w podmuchach górskich wiatrów.
Traktowała swoich synów jak zwierzęta hodowlane. Karmiła ich surowymi podrobami i zbożem, a za każdym razem, gdy ich duchy groziły buntem, podawała im laudanum.
Elias, najbardziej wrażliwy z braci, spędził trzy lata w mroku dolnych stajni. Przez szpary w drewnie obserwował, jak zmieniają się pory roku, a góry zmieniają barwę z soczystej zieleni lata w szkieletową szarość zimy. Pamiętał zapach mydła ługowego swojej matki i sposób, w jaki śpiewała „Skałę Wieków”, sprawdzając dopasowanie ich żelaznych obroży.
„Ona już nie jest matką” – szepnął Eliasz pewnej nocy do Jakuba, ale ich głosy były ledwo słyszalne wśród ryku bydła w sąsiedniej zatoce.
„Ona jest ziemią” – odpowiedział Jacob, a jego umysł został złamany przez narkotyki i izolację. „W końcu wszystko odzyskuje”.
Punkt kulminacyjny ich koszmaru nadszedł wiosną 1892 roku. Caleb, najmłodszy, miał już osiemnaście lat. Był jedynym, któremu pozwolono na pozór wolności, pełniąc rolę „porucznika” matki, ponieważ jego duch został złamany najwcześniej. Ale nawet Caleb miał punkt krytyczny.
Otrzymał zadanie pochowania „Dziewczyny z Czerwoną Wstążką” – trzeciej kobiety, którą Delilah przyprowadziła do stodoły, a która nie przeżyła „rozrodu” ani późniejszego porodu. Kiedy Caleb kopał płytki grób w lesie za stodołą, znalazł szczątki kolejnej. I kolejnej. Drobne kości. Dziecięce czaszki, które wyglądały jak ptasie jaja w ziemi.
Linia krwi McKenna nie była chroniona; została poddana recyklingowi i zamieniona w błoto.
Caleb nie wrócił do domu tej nocy. Zamiast tego ukradł klucze z kołka w kuchni, gdy Delilah spała, trzymając Biblię otwartą na piersi niczym tarczę.
Wyzwolenie braci McKenna nie było radosnym wydarzeniem. Było cichym, ponurym rozliczeniem. Kiedy drzwi stodoły się otworzyły i światło księżyca padło na czterech starszych mężczyzn, wyglądali mniej jak ludzie, a bardziej jak jaskiniowe zwierzęta. Ich włosy były splątane słomą; skóra była półprzezroczysta, chorobliwie biała.
Thomas, najstarszy, wstał. Łańcuchy zabrzęczały, dźwięk, który definiował jego życie przez prawie dekadę. Spojrzał na Caleba, a potem na dom, w którym w oknie paliła się pojedyncza lampa.
„Czy ona śpi?” – zapytał Thomas. Jego głos brzmiał jak zardzewiały zawias.
„Ona o nas śni” – powiedział Caleb, podając Thomasowi ciężki żelazny łom.
Nie zabili jej. Śmierć, jak postanowili w milczącym porozumieniu tych, którzy wspólnie cierpieli, była dla Delilah McKenny zbyt miłosierna.
Kiedy szeryf Crawford przybył trzy dni później na farmę McKenna, zachęcony raportem Sarah Whitmore o „nieludzkich krzykach” dochodzących z północnych lasów, spodziewał się zastać ataku wilka lub wypadku na farmie.
Zamiast tego zastał dom pusty. Stół był nakryty dla sześciu osób, a miski zimnej owsianki zamieniły się w kamień.
Podążył za odgłosem krzyków do Hodowli. Najpierw uderzył go smród – zapach starej krwi, niemytych ciał i ostry, leczniczy aromat laudanum.
Na środku stodoły, w tym samym boksie, w którym Thomas spędził młodość, znajdowała się przykuta łańcuchem Delilah McKenna.
Bracia użyli tych samych żelaznych obręczy, które dla nich wykuła. Przykręcili łańcuchy bezpośrednio do dębowych desek podłogi. Miała na sobie niedzielny czarny strój, ale jej welon był podarty, a jej oczy – te, które pastor Thompson kiedyś nazwał „niebiańskimi” – były szeroko otwarte z przerażenia i dzikiego, zwierzęcego strachu
